Ongekend Antilliaans: zangeres Susan Malaika Bailey

Wil je doorbreken met je band, dan sla je de uitnodiging van een televisieprogramma niet af. En toch heeft de Antilliaanse zangeres Susan Malaika Bailey (27) dat gedaan. Ze is, misschien iets tegen haar wil in, the next rising star van Nederland.

Susan veegt voorzichtig haar tranen weg en loopt met bandlid Ruben van Domburg (26) richting de piano. Rauw en akoestisch, zingt zij haar nieuwste nummer Black Beauty. Het doet denken aan een samensmelting van de muziek van Amy Winehouse en Adele. Zonder meer een catchy nummer, maar tot op het bot doordringend.

Er valt niet zo snel een genre aan haar muziek vast te koppelen. Het is in lijn met het geheim van Bombilate: niet in hokjes denken en niks in hokjes plaatsen. Hokjes, die zijn voor kleren. Als mensen kippenvel kunnen krijgen van hun nummers, dan is dat al meer dan goed, is de gedachtegang.

Ze zal dit jaar echt tijd moeten gaan trekken uit haar drukke agenda om haar master Rechtseconomie een keer af te ronden. Maar liefst 64 keer heeft Susan Malaika Bailey met haar band Bombilate het afgelopen jaar moeten optreden. Het begint haar langzaam door te dringen dat het eigenlijk bijzonder goed gaat. Vooral nadat zij optredens mocht geven tijdens de Popronde, het rondtrekkend muziekfestival dat upcoming artiesten spot en hen een groot podium in het land aanreiken.

Bailey is van de details. “Van kleins af aan heb ik gemerkt dat ik de neiging heb om details te herinneren. Ik heb daar nu heel veel baat bij als ik muziek maak.” Namen, plaatsen, gevoelens, zij onthoudt het allemaal. “Ik weet nog precies op wie ik verliefd werd toen ik vijf was.” Later blijkt dat het jongetje waar ze het over heeft, in een totaal andere stad, in dezelfde klas terechtkwam als de pianist van Bombilate, die inmiddels ook haar partner is.

‘Het was een soort van onbewust racisme’

Nadat ze haar basisschool afrondde op Curaçao, besluit haar moeder om weer naar Nederland te verhuizen. Bailey wordt geconfronteerd met racisme: terwijl haar blanke klasgenootjes met minder hoge cijfers wel door naar het vwo mochten, moest Bailey een ander pad bewandelen. Zij mocht niet gelijk verder met het vwo. “Door de hokjesmentaliteit dacht men dat ik mij beter op mijn gemak zou voelen op de mavo, terwijl het op dat moment even privé niet goed met me ging. Maar zij hielden wel rekening met mijn blanke klasgenoten die ook niet zo lekker in hun vel zaten. Het was een soort van onbewust racisme. Maar bedoeld of niet, het blijft racisme.”

De Curaçaose zangeres Susan Malaika Bailey (28) in haar woonkamer in Den Haag.
De Curaçaose zangeres Susan Malaika Bailey (27) in haar woonkamer in Den Haag. – foto: John Samson

Ze moest eerst de mavo afronden om überhaupt naar de havo te kunnen. Eindelijk kon ze naar het conservatorium, maar dat is er nooit van gekomen. “Heel eerlijk? Ik dacht altijd: zo’n instituut, dat is voor mensen die briljant zijn en dat ben ik niet. Mijn middelbare school heeft dus daarin een rol gespeeld. Maar ik heb gelukkig nog op tijd kunnen ontdekken dat als je je hart volgt en kei- en keihard werkt, dat je veel groots kunt bereiken. Kijk maar naar Giovanca en Kuenta i Tambu.”

Toen Bailey 8 jaar oud was stond zij zelfverzekerd op Curaçao in Hòf’i Biesheuvel op het podium om het liedje It’s all coming back to me van Celine Dion te playbacken. Maar dat verliep alles behalve goed. “Als achtjarige playback je niet, maar zing je echt uit volle borst. Ik was zo blij dat ik daar zong. En, ja, de kinderen keken mij verveeld aan van: ik ken dit liedje niet”, vertelt Bailey.

‘Je gunt dit een kind van acht jaar niet’

“Je gunt dit een kind van acht jaar niet, maar mijn optreden werd abrupt afgebroken. Alle kinderen werden enthousiast van Mickey en Minnie Mouse die op het podium verschenen en ik zette de microfoon op de grond en liep weg, in tranen. Mijn moeder en tante waren echt boos, toch hebben ze me op dat moment zo liefdevol weten op te vangen. Maar, ik durfde niet meer te zingen.”

“Vrouwen zijn de pilaren van de Antilliaanse samenleving. Op Curaçao zeggen ze wel eens: ta muhé ta manda mundu [het zijn de vrouwen die de wereld regeren]. Ze zijn de pilaren van hun eigen leven, dat van een kind en het relationele leven. Mijn moeder heeft een heleboel vriendinnen die ik tante noem, maar die ik ook als een van mijn tantes beschouw”, aldus de zangeres. “Als ik iets niet weet, dan kan ik ze altijd opbellen. Antilliaanse vrouwen kunnen op elkaar terugvallen en dat zorgt ervoor dat deze vrouwen zo ijzersterk zijn in onze gemeenschap.”

 Je kunt alles bereiken in dit leven, op één voorwaarde

“Indirect hebben deze vrouwen invloed op mijn muziek, hoe ik me presenteer en hoe ik mijn kunst overbreng. De vrouwen die hun eigen geld verdienen, hun eigen boontjes doppen en die mij hebben laten zien dat ik alles kan bereiken wat ik wil. Dat is dan ook mijn boodschap aan alle vrouwen. Je kunt alles bereiken in dit leven, op één voorwaarde: als je het maar graag genoeg wilt”, stelt ze.

Een sterke Antilliaanse vrouw is volgens haar Tania Kross, de Curaçaose operazangeres. Zij is misschien wel dé reden waarom Bailey een enorme sprong maakte in haar verborgen passie, muziek. In de zomer van 2004 was de nog onzekere Bailey met vakantie op Curaçao en haar oom nam haar mee naar een theater in Willemstad. “Ik was volledig onder de indruk van deze dame toen ik voor het eerst opera in het Papiaments hoorde. Zij zong niet alleen, maar droeg haar muziek met heel haar lichaam en heel haar zijn; zij was een en al muziek op dat moment. Kijk, mijn ogen schieten nu al in tranen als ik daar weer aan denk. Het is jammer dat ik haar nooit ontmoet heb, om haar te bedanken voor dat moment.”

In de zomer van 2015 wil ze dan eindelijk haar eerste plaat gaan opnemen. Wie haar dit jaar wil zien optreden moet nog even geduld hebben: want Bailey zit in het zogenaamde schrijfproces. En dat geldt niet alleen voor haar muziek, maar ook voor haar afstuderen. “En wie weet, verschijn ik daarna dan wel op de Nederlandse televisie. De uitnodiging zal ik in ieder geval niet zo snel meer afwijzen”, grapt de zangeres.

Door John Samson

Voortaan meer bijzondere verhalen uit de Antilliaanse gemeenschap in Nederland lezen? Blijf op de hoogte door de Facebook-pagina te liken

Advertenties

6 gedachtes over “Ongekend Antilliaans: zangeres Susan Malaika Bailey

  1. Mevrouw ik ken u niet maar ik wil zeggen dat U echt mijn hart raakt zo een mooie verhaal en U bent zelf mooi zowel van binnen als buiten!!… ik heb ook met veel plezier gelezen want U makt mij echt heel trots om Antiliaan te zijn!!!!

    Like

  2. Su,ik ben erg trots op jou!Trouwens ik ben altijd trots op je geweest,mijn lieve nicht(mijn vriendin)!eeeeeeeeeeerst je studie afmaken,de rest komt vanzelf!Groetjes aan Ruben.Go Bombilate.Je zingt prachtig,Ruben is ook prachtig op de piano!Heel veel succes voor jullie beiden! Groetjes van Tante Marvis na dushi korsou!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s